173) ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
คนส่วนมากไม่รู้จักยาย
ยายเป็นคนที่ไม่น้อยใจอะไรเลย ยายสอนตัวเองตลอดเวลาว่า ตัวเราเองจะโง่
หรือฉลาด ไม่รู้หนังสือ จะยากดีมีจนอะไร ก็ช่างมันเถิด
ในเมื่อเราเกิดมาแล้ว คิดแต่ว่า เกิดมาแล้วมีหน้าที่จะต้องทำความดีให้มาก
ๆ ภพชาติต่อไปเบื้องหน้าจะได้แต่ของดี ๆ ของไม่ดีอย่าได้รู้จักเลย
คิดแต่ว่า ปัจจุบันจะทำดี เพื่ออนาคตจะได้ของดี ๆ เรื่อยไป
อดีตผ่านมาแล้ว ไม่เคยเก็บมาคิดเลย คิดแต่ว่า
ปัจจุบันจะต้องทำให้ดีที่สุด เหมือนอย่างเมื่อยายเป็นชาวนา
ยังไม่ได้เข้าวัด ยายมีเพื่อนมากมาย แต่พอเข้าวัดแล้ว
ยายก็คิดอย่างเดียวว่าจะเอาธรรมะ อย่างอื่นไม่ได้คิดเลย เพื่อนมาก ๆ
ก็ไม่ได้คิดถึง
พอยายอยู่ในโรงงานทำวิชชา หลวงพ่อวัดปากน้ำใช้ให้ทำวิชชา
ก็คิดอย่างเดียวว่า จะทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ คือ หลวงพ่อถามอะไรมา
จะต้องตอบหลวงพ่อ ให้ได้ทุกอย่าง ใจจึงต้องจรดธรรมะจี๋เลย
ทำให้วิชชาของยายก้าวหน้ากว่าคนอื่นเขา
พอมาอยู่บ้านธรรมประสิทธิ์ก็คิดแต่จะทำสถานที่ ให้สะอาด ให้บริสุทธิ์
ให้เป็นที่สร้างบารมีได้เป็นอย่างดี อย่างอื่นก็ไม่ได้คิด
พอมาอยู่ศูนย์พุทธจักรฯ ก็ไม่ได้คิดถึงบ้านธรรมประสิทธิ์เลย
คิดแต่จะทำศูนย์พุทธจักรฯ ให้สะอาด ให้บริสุทธิ์
ให้เป็นที่สร้างบุญได้มาก ๆ คิดอยู่แต่เฉพาะหน้าว่า จะทำให้ดีที่สุด
เรื่องอื่นไม่ได้คิดเลย ยายคิดจะทำเฉพาะหน้าให้ดีที่สุด
เพื่ออนาคตจะได้แต่ของดี ๆ
1 สิงหาคม พ.ศ.2520
173. MAKE THE BEST OF THE PRESENT
I am someone who is not easily upset or affected. I teach myself at all times that it does not matter whether we are born rich or poor, smart or dumb, or even illiterate. What is important is now that we have been born into this life, it is wise for us to do maximum good deeds so that all good things will come to us in our future lives. Do good now to reap more good in the future. The past is gone. I never think of the past. I only think of the present and I do my best in the present.
Before, when I was a farmer, I had many friends. But since I entered the temple, my mind was only on Dhamma and I never missed my friends.
At the meditation workshop, whenever Luang Por Wat Paknam gave me an assignment, the only thought I had was to fulfill that assignment to the best of my ability. As a result, I was able to answer every one of Luang Por’s queries. My meditation skills became very profound and I advanced more quickly than others in the class.
When I lived at the Dhammaprasit House, my only focus was on making the place clean and pure, to be a good place for performing virtues.
When living at the Buddhajak Center, I never got nostalgic for the Dhammaprasit house. I set out with the only focus on my mind, that is, to make the Buddhajak Center a clean and pure place, the best place to build virtues.
I devote myself to the tasks in the present, focus my attention to the job at hand, and contemplate on doing the best for that job now. I allow nothing to distract me so that I can fulfill my tasks in the best possible way. Doing so will enable me to find only good things in my future lives.
September 1, 1977
活在此时此刻
大部分的人都不认识奶奶。但奶奶从来没有自卑 感，奶奶常常这样提醒自己：自己是聪明或愚笨也 罢，不识字也罢，是贫是富也罢，既已来到这人世 上，就有多多行善积德的义务。来生来世所获得的， 才都会是美好的。千万不要遇上不好的。
现在一定要勤加行善，以期待未来所能获得的， 全是美好的。
过去的就让它过去吧。从此别再拿来烦恼自己 了，就只把此时此刻做到得最好就可以了。
就像奶奶耕田种稻的那段日子，尚未入寺修行 时，有好多朋友。而入寺修行后，奶奶心里就只有佛 法修行，不想别的，连朋友也不想。
当奶奶到‘深修工厂’（北榄寺祖师与已修到精 深佛法的弟子们共修更为深奥的法身法门之地）精修 法门后，北榄寺大师让奶奶勤加修行。奶奶当时只想 尽心尽责做好师父所吩咐的事，即北榄寺祖师提出什 么问题，奶奶都要回答得上。
只因奶奶的心时时刻刻都活在佛法修行中，故比 任何人进步都快，在修行造诣上得以神速进步。
来到了 ‘法成精舍’，奶奶只想把修行道场收拾 成一个纤尘不染的修行场所，别无他念。
而当来到了 ‘法身寺’后，奶奶就不再挂念‘法 成精舍’了，一心只想将寺院打造成一处最神圣的修 行地。
奶奶把此刻做得最好，将来的果报也会得到最好 的。”
佛历2520年8月1日
